GIDS

De lus van geruststelling zoeken: waarom “weet je het zeker?” nooit genoeg is

“Er gebeurt niks, hè?”, “Denk jij dat ook?”, na een appje vragen: “Hij is toch niet boos?” … Gerustgesteld willen worden is menselijk. Maar soms komt dezelfde vraag vele keren per dag terug en maakt elk antwoord de volgende vraag nodiger. Deze gids legt de lus van geruststelling zoeken uit en waarin die verschilt van verbondenheid.

KORT ANTWOORD

Geruststelling zoeken is steeds opnieuw vragen of nakijken om een onzekerheid met een antwoord dicht te maken (“weet je het zeker?”). Het geeft direct verlichting, maar leert je hoofd “die vraag moest gesteld worden” en kan de behoefte de volgende keer groter maken. Het probleem is niet het vragen zelf, maar hoe vaak, en wat het voedt.

Wat is geruststelling zoeken?

Geruststelling zoeken is steeds opnieuw iemand of iets om een antwoord vragen als “je hoeft je geen zorgen te maken”, om een zorg tot bedaren te brengen: dezelfde vraag aan naasten stellen, weer naar de huisarts gaan, online zoeken, een verstuurd bericht nog eens lezen om de reactie van de ander te toetsen. Alles zoekt een antwoord en sust de angst even. Het probleem is niet de wens om gerustgesteld te worden zelf, maar hoe vaak het gebeurt en wat het voedt.

Waarom het verlicht maar niet blijft

Geruststelling zoeken is eigenlijk veiligheidsgedrag: het verlicht op korte termijn, maar leert je hoofd de boodschap “ik kwam erdoorheen omdat ik het vroeg”. Bij de volgende onzekerheid gaat het alarm eerder af en lijkt de vraag nodiger. Onderzoek heeft geruststelling zoeken bekeken bij dwangmatige klachten en bij angst en beschrijft het patroon als een schakel die angst in stand houdt. Dit is geen gebrek aan wilskracht: de verlichting is echt en direct, de prijs komt later en blijft onzichtbaar.

  1. Onzekerheid of angst stijgt.
  2. Er wordt een vraag gesteld of iets nagekeken.
  3. Er komt een antwoord en er is korte verlichting.
  4. Kort daarna duikt een nieuwe twijfel op.
  5. De vraag lijkt nodiger en de lus begint opnieuw.

Verbondenheid of geruststelling zoeken?

De twee worden door elkaar gehaald, omdat allebei verlichting geven. Verbondenheid is nabijheid die geen antwoord nodig heeft: er zijn voor elkaar is genoeg. Geruststelling zoeken is een poging om onzekerheid met een antwoord dicht te maken. Om de twee bij jezelf uit elkaar te houden, kun je je afvragen: “Is de zaak echt afgesloten als ik dit antwoord krijg, of duikt er snel een nieuwe twijfel op?” Is het het tweede, dan zoek je waarschijnlijk geruststelling. Wat telt is niet met wie je praat, maar wat je zoekt. Is er een echt gezondheids- of veiligheidsrisico, dan is vragen op zijn plaats.

Geruststelling zoeken zoekt een antwoord; verbondenheid wil alleen iemand naast zich hebben.

Een kleine stap die je een keer kunt proberen

Deze stap past misschien niet bij iedereen; je hoeft hem niet te forceren. In Calm Anxiety: Blisswell gaat het over de korte verlichting en de prijs van geruststelling zoeken in één sessie van de module “Het probleem oplossen of blijven piekeren?”, over het verschil met verbondenheid in de eerste sessie van “Relaties, steun en grenzen” (met een optioneel wachtexperiment) en over de prijs van zekerheid zoeken in “Verder gaan met onzekerheid”. Vraagt iemand dicht bij je steeds om geruststelling, dan vind je meer richting in de andere gidsen uit deze reeks.

Wanneer je steun kunt zoeken

Als geruststelling zoeken een groot deel van je dag in beslag neemt, je relaties belast of je het moeilijk vindt om herhaalde gedachten en handelingen los te laten “tot het precies goed voelt”, is het verstandig met een hulpverlener in de geestelijke gezondheidszorg te praten; zulke patronen kunnen soms samenhangen met dwangmatige klachten, en dat beoordelen is aan een professional. Je kunt beginnen bij je huisarts. Zoek je vaak geruststelling over je gezondheid, bespreek ook dat daar.

Veelgestelde vragen

Wat is geruststelling zoeken?

Geruststelling zoeken is iemand of iets steeds opnieuw om een antwoord vragen als “je hoeft je geen zorgen te maken”, om een zorg tot bedaren te brengen: dezelfde vraag aan naasten stellen, weer naar de huisarts gaan, online zoeken of een bericht nog eens lezen. Het sust de angst even; het probleem is hoe vaak, en wat het voedt.

Waarom voedt geruststelling zoeken angst?

De verlichting is direct, maar leert je hoofd: “ik kwam erdoorheen omdat ik het vroeg.” Bij de volgende onzekerheid gaat het alarm eerder af en lijkt de vraag nodiger. Daarom geldt geruststelling zoeken als veiligheidsgedrag dat op korte termijn verlicht en de behoefte op lange termijn kan vergroten.

Is een naaste om steun vragen hetzelfde als geruststelling zoeken?

Niet altijd. Verbondenheid is nabijheid die geen antwoord nodig heeft; geruststelling zoeken is een poging om onzekerheid met een antwoord dicht te maken. Om ze uit elkaar te houden kun je je afvragen: is de zaak met dit antwoord afgesloten, of duikt er snel een nieuwe twijfel op? Wat telt is niet met wie je praat, maar wat je zoekt.

Stijgt mijn angst niet als ik stop met geruststelling zoeken?

Ze kan even stijgen; zie dat als een experiment, zonder gegarandeerd resultaat. Daarom is het voorstel niet om helemaal te stoppen, maar om één keer tien minuten te wachten en te noteren wat er gebeurde. Is er een echt gezondheids- of veiligheidsrisico, wacht dan niet maar vraag het. Als je vraagt, is dat geen mislukking maar informatie.

Wat kun je doen om minder geruststelling te zoeken?

Eerst opmerken: hoe vaak, en wie vraag je? Dan een klein experiment: schrijf op wat je verwacht voordat je vraagt, en wacht tien minuten. Geen enkele methode past bij iedereen; neemt geruststelling zoeken een groot deel van je dag in beslag, dan is het verstandig met een hulpverlener in de geestelijke gezondheidszorg te praten.

Wanneer moet ik naar een professional?

Zoek een hulpverlener in de geestelijke gezondheidszorg als geruststelling zoeken een groot deel van je dag in beslag neemt, je relaties belast, al maanden aanhoudt of er gedachten bij komen om jezelf iets aan te doen; bel in een noodgeval 112. Op zichzelf is het geen diagnose, maar als het je belast, is het goed om erover te praten.

Bronnen

  1. Kobori O e.a. (2013). Patronen van geruststelling zoeken en daaraan gerelateerd gedrag bij dwangmatige klachten en angstklachten. Behavioural and Cognitive Psychotherapy, 41(1). doi.org opent in een nieuw tabblad
  2. Salkovskis PM (1991). Het belang van gedrag voor het in stand houden van angst en paniek: een cognitieve verklaring. Behavioural Psychotherapy, 19(1). doi.org opent in een nieuw tabblad
  3. Halldorsson B e.a. (2016). “Ik weet niet wat ik nog meer kan doen”: het perspectief van naasten op geruststelling zoeken bij dwangmatige klachten. Journal of Obsessive-Compulsive and Related Disorders, 8. doi.org opent in een nieuw tabblad
  4. NHS (Verenigd Koninkrijk). Gezondheidsangst. www.nhs.uk opent in een nieuw tabblad
  5. NHS Every Mind Matters (Verenigd Koninkrijk). Angst. www.nhs.uk opent in een nieuw tabblad